Artık herkes hayatı boyunca yalnızca belirlenmiş 1000 kelimeyi kullanabilir.

Konuşurken, mesajlaşırken, kitap yazarken, tartışırken, aşkınızı ilan ederken hatta mahkemede kendinizi savunurken bile bu 1000 kelimenin dışına çıkmak yasak.

İlk başta 1000 kelime oldukça fazla gelebilir.

“Günlük hayatta zaten kaç kelime kullanıyoruz ki?” diye düşünebilirsiniz.

Sonra bir arkadaşınız size:

“Nasılsın?”

diye sorar.

Siz de:

“İyi.”

dersiniz.

Çünkü “melankolik”, “kararsız”, “kaygılı”, “heyecanlı”, “huzursuz” veya “umutlu” kelimelerinin hangilerinin listeye alınacağı belli değildir.

İşte o zaman sorun başlar.

Çünkü kelimeleri azalttığımızda yalnızca konuşma biçimimizi değil, düşüncelerimizi ifade etme gücümüzü de azaltmış oluruz.

Peki insanların yalnızca 1000 kelime kullanabildiği bir dünya nasıl görünürdü?

Önce Hangi 1000 Kelimeyi Seçerdik?

Muhtemelen insanlığın yaşayacağı ilk büyük tartışma bu olurdu.

Listeye hangi kelimeler girecek?

“Ekmek” kesinlikle lazım.

“Su” da.

“Ev”, “insan”, “gitmek”, “gelmek”, “istemek” gibi temel kelimeler de muhtemelen listede olurdu.

Peki:

Demokrasi?

Özgürlük?

Vicdan?

Melankoli?

İroni?

Nostalji?

Adalet?

Bu kelimelerden biri listeye girdiğinde başka bir kelime dışarıda kalacak.

Bir anda sözlük hazırlamak dünyanın en politik işlerinden birine dönüşebilirdi.

Çünkü hangi kelimelerin kullanılabileceğine karar veren kişi, insanların neleri kolayca konuşabileceğine de karar vermiş olurdu.

Günlük Hayat İlk Başta Çok Kolay Görünürdü

Markete gitmek için devasa bir kelime hazinesine ihtiyacımız yok.

“Bir ekmek istiyorum.”

“Ne kadar?”

“Teşekkür ederim.”

gibi basit cümlelerle günlük ihtiyaçlarımızın önemli bölümünü karşılayabiliriz.

Sorun karmaşık düşüncelerimizi anlatmaya başladığımızda ortaya çıkar.

Örneğin sevgiliniz size:

“Beni neden seviyorsun?”

diye sordu.

Elinizdeki kelimeler:

“İyi.”

“Güzel.”

“Mutlu.”

“Sevgi.”

Bu konuşmanın romantik ömrü yaklaşık 14 saniye olurdu.

İnsanlar kısa sürede mevcut kelimeleri birleştirerek yeni anlamlar üretmenin yollarını aramaya başlardı.

İnsanlar Kelimeler Yerine İşaretler Geliştirirdi

Dil yalnızca kelimelerden oluşmuyor.

Ses tonu.

El hareketleri.

Yüz ifadeleri.

Semboller.

Emojiler.

Beden dili.

1000 kelime sınırı geldiğinde insanlar muhtemelen bu yöntemleri çok daha yoğun kullanmaya başlardı.

Bir süre sonra belirli hareketler özel anlamlar kazanmaya başlayabilirdi.

Örneğin iki parmak hareketi:

“Söylediğine katılıyorum ama sebebini şu anda anlatacak kelimem yok.”

anlamına gelebilir.

Böylece insanlar kelime yasağını teknik olarak çiğnemeden yeni bir iletişim sistemi yaratırdı.

İnsanlığa bir kural koyduğunuzda ilk yaptığı şey genellikle o kuralın etrafından dolaşmanın yolunu bulmaktır.

Aşk İlanları Çok Daha Zor Olurdu

Bugün bile insanların duygularını anlatmakta ne kadar başarılı olduğu tartışılır.

Bir de kelime sayısını 1000’e düşürdüğümüzü düşünün.

“Senin yanındayken kendimi huzurlu hissediyorum.”

demek mümkün olabilir.

Ama daha karmaşık duygular?

Bir insanı hem sevip hem ona kızmak?

Birini özlerken geri dönmesini istememek?

Bir ilişkinin bittiğini bilip yine de güzel hatırlamak?

İnsan duyguları basit değildir.

Bu nedenle kelime sınırı en fazla duygularımızı anlatma biçimimizi etkileyebilirdi.

Belki de insanlar konuşmak yerine müziğe, resme ve sanata daha fazla yönelirdi.

Edebiyat Ne Olurdu?

İşte büyük felaket.

Yazarların elinde yalnızca 1000 kelime var.

Romanlar yine yazılabilir.

Ama aynı kelimeler sürekli farklı kombinasyonlarda kullanılmak zorunda kalırdı.

Bu durum ilginç biçimde yeni bir edebiyat türü bile yaratabilirdi.

Yazarların başarısı artık nadir kelimeler kullanmak değil, çok az kelimeyle çok fazla şey anlatabilmek olurdu.

Şiir ise belki daha da önemli hale gelirdi.

Çünkü şiir zaten sınırlı kelimelerle büyük anlamlar üretmeye çalışan bir sanat.

Belki 1000 kelimelik dünyada şairler dilin en güçlü insanları haline gelirdi.

Bilim Büyük Bir Problem Yaşardı

Bilim yalnızca fikirlerden oluşmaz.

Kavramlara isim vermek gerekir.

Atom.

Gen.

Hücre.

Yerçekimi.

Algoritma.

Fotosentez.

Kuantum.

Molekül.

Binlerce bilimsel kavram var.

Sadece 1000 kelime kullanılabilse bilim insanlarının son derece karmaşık olayları basit kelimelerle açıklaması gerekirdi.

Örneğin “mitokondri” kelimesi yasaksa:

“Hücrenin enerji üretmesine yardımcı olan küçük bölüm.”

demek gerekebilir.

Bir kelime yerine dokuz kelime.

İnsanlık kelime tasarrufu yapmaya çalışırken konuşmaları üç kat uzatmış olurdu.

Gayet insan işi.

İnternet Nasıl Görünürdü?

Sosyal medya muhtemelen çok farklı olurdu.

İnsanlar aynı kelimeleri sürekli tekrar ettiği için gönderiler birbirine benzemeye başlayabilirdi.

Ama kısa sürede:

Emojiler,

GIF’ler,

fotoğraflar,

videolar,

semboller

çok daha önemli hale gelirdi.

Hatta internet giderek yazıdan uzaklaşıp tamamen görsel bir iletişim ortamına dönüşebilirdi.

Bir insan tek kelime yazmadan uzun bir hikâye anlatmayı öğrenebilirdi.

Belki de geleceğin sosyal medyası dev bir modern mağara duvarına dönüşürdü.

İnsanların Düşünme Biçimi Değişir miydi?

Bu sorunun kesin cevabı basit değil.

İnsanlar kelime olmadan da:

Görsel düşünebilir,

duyguları deneyimleyebilir,

mekânsal problemleri çözebilir,

müzik üretebilir.

Yani kelime hazinesi küçüldüğü anda insan zekâsı ortadan kalkmaz.

Ancak karmaşık fikirleri başkalarına aktarmak çok daha zor hale gelebilir.

Özellikle soyut kavramları tartışmak güçleşirdi.

Özgürlük.

Ahlak.

Bilinç.

Adalet.

Varoluş.

Bunların her biri için yalnızca kelime değil, o kelimenin taşıdığı ortak anlam da önemlidir.

Bu nedenle 1000 kelimelik dünya insanların düşünmesini tamamen engellemese bile karmaşık düşünceleri paylaşmasını ciddi biçimde zorlaştırabilirdi.

Kelimeler Değerli Hale Gelirdi

Bugün bir kelimeyi kullanırken pek düşünmüyoruz.

Ama yalnızca 1000 kelimemiz olsaydı her kelimenin değeri artardı.

Belki çocuklara okulda:

“Bu kelimeyi neden kullanıyoruz?”

diye öğretilirdi.

Yeni bir kelimenin listeye eklenmesi için başka bir kelimenin çıkarılması gerekebilirdi.

Toplumda büyük tartışmalar çıkardı:

“Gerçekten ‘muhteşem’ kelimesine ihtiyacımız var mı? Zaten ‘çok güzel’ diyebiliriz.”

Bir anda dil ekonomik bir kaynağa dönüşürdü.

Kelime enflasyonu nihayet gerçek anlamına kavuşurdu.

Gizli Kelimeler Ortaya Çıkardı

İnsanların yalnızca resmi 1000 kelimeyi kullanmasına izin verilse bile gizli kelimelerin ortaya çıkması neredeyse kaçınılmaz olurdu.

Arkadaş grupları kendi ifadelerini oluştururdu.

Gençler yeni kelimeler icat ederdi.

Meslek grupları özel kodlar kullanırdı.

İnternette gizli bir dil gelişirdi.

Bir süre sonra resmi olarak 1000 kelimelik bir toplumun altında binlerce kelimeden oluşan yasadışı bir dil ortaya çıkabilirdi.

Çünkü dil yaşayan bir sistemdir.

İnsanlar yeni şeyler gördükçe onlara isim vermek ister.

Ve insan zihnini 1000 kelimelik sözlüğe hapsetmek düşündüğümüzden çok daha zor olurdu.