Sürüngenler Nedir?

Sürüngenler, omurgalı hayvanlar sınıfına ait olup vücutları genellikle sert ve pullu bir deriyle kaplıdır. Bu yapı, su kaybını azaltarak özellikle sıcak ve kurak bölgelerde yaşamalarını kolaylaştırır. Soğukkanlı oldukları için vücut sıcaklıklarını çevre koşullarına göre ayarlarlar. Çoğu sürüngen yumurtlayarak çoğalır ve akciğer solunumu yapar. Deri değiştirerek büyümeleri de bu canlı grubunun belirgin özelliklerinden biridir.

Kertenkeleler

Kertenkeleler, sürüngenler arasında en geniş tür çeşitliliğine sahip gruptur. Genellikle küçük ve orta boyutlu olan bu canlılar, hızlı hareket kabiliyetleriyle dikkat çeker. Tehlike anında bazı türler kuyruklarını bırakarak düşmanlarından kaçabilir ve zamanla bu kuyruk yeniden büyüyebilir. Böceklerle beslenen kertenkeleler, çöl, orman ve kayalık alanlar gibi farklı habitatlarda yaşayabilir. Bukalemunlar renk değiştirme yetenekleriyle öne çıkarken, Komodo ejderi ise dünyanın en büyük kertenkele türü olarak bilinir.

Yılanlar

Yılanlar, bacaksız yapıları ve uzun vücutlarıyla sürüngenler arasında özel bir yere sahiptir. Esnek omurgaları sayesinde dar alanlarda rahatça hareket edebilirler. Çoğu yılan türü avını bütün olarak yutar ve çenelerini normalden çok daha fazla açabilme yeteneğine sahiptir. Koku alma duyuları oldukça gelişmiştir ve dilleriyle çevreden bilgi toplarlar. Zehirli ve zehirsiz türleri bulunan yılanlar, hem avcı hem de av konumunda ekosistemin önemli bir parçasıdır.

Kaplumbağalar

Kaplumbağalar, sert ve kemiksi kabuklarıyla diğer sürüngen türlerinden kolayca ayırt edilir. Bu kabuk, onları yırtıcılara karşı koruyan doğal bir zırh görevi görür. Karada, tatlı sularda ve denizlerde yaşayan türleri bulunur. Genellikle yavaş hareket ederler ve uzun ömürleriyle tanınırlar. Deniz kaplumbağaları uzun göç yolları kat ederken, kara kaplumbağaları daha sınırlı alanlarda yaşamlarını sürdürür.

Timsahlar

Timsahlar, sürüngenler arasında en güçlü ve en iri yapılı türlerdendir. Güçlü çeneleri ve keskin dişleri sayesinde oldukça etkili avcılardır. Genellikle nehir, göl ve bataklık gibi sulak alanlarda yaşarlar ancak zaman zaman karaya da çıkarlar. Hem suda hem karada hareket edebilme yetenekleri, onları doğanın en başarılı yırtıcılarından biri haline getirir. Nil timsahı ve Amerikan timsahı en bilinen türler arasında yer alır.

Tuataralar

Tuataralar, günümüzde yalnızca Yeni Zelanda’da yaşayan ve ilkel sürüngen özelliklerini koruyan nadir canlılardır. Bu türler, fosil canlı olarak kabul edilir çünkü milyonlarca yıldır çok az değişim göstermişlerdir. Gece aktif olmaları ve yavaş büyümeleriyle bilinirler. Bilim dünyası için büyük öneme sahip olan tuataralar, sürüngenlerin evrimsel geçmişini anlamada önemli ipuçları sunar.

Amfisbaenler (Solucan Kertenkeleleri)

Amfisbaenler, yılanı andıran görünümleri nedeniyle sıkça karıştırılan, ancak aslında kertenkelelerle akraba olan sürüngenlerdir. Toprak altında yaşamaya uyum sağlamışlardır ve vücut yapıları kazmaya elverişlidir. Gözleri oldukça küçüktür ve çoğu tür neredeyse kör sayılır. Yer altındaki böcekler ve küçük omurgasızlarla beslenerek ekosistemde önemli bir rol üstlenirler.

Deniz Yılanları

Deniz yılanları, yaşamlarının büyük bir bölümünü okyanuslarda geçiren özel sürüngen türlerindendir. Vücutları yüzmeye uygun şekilde yassılaşmıştır ve akciğerleri sayesinde uzun süre su altında kalabilirler. Zehirli türleri bulunmasına rağmen genellikle insanlarla temastan kaçınırlar. Mercan resifleri çevresinde sıkça görülürler ve deniz ekosisteminin dengesi açısından önemlidirler.

Komodo Ejderi

Komodo ejderi, günümüzde yaşayan en büyük kertenkele türü olarak bilinir ve yalnızca Endonezya’ya ait bazı adalarda doğal olarak yaşar. Güçlü kas yapısı, kalın pullarla kaplı derisi ve keskin pençeleri sayesinde etkileyici bir avcıdır. Boyu üç metreye kadar ulaşabilen bu sürüngen, oldukça gelişmiş bir koku alma duyusuna sahiptir ve avını kilometrelerce uzaktan takip edebilir. Tükürüğünde bulunan bakteriler ve hafif zehirli salgılar, avının kısa sürede güçten düşmesine neden olur. Genellikle yalnız yaşayan Komodo ejderleri, hem karada hem de kısa mesafelerde suda hareket edebilir. Doğal yaşam alanlarının sınırlı olması nedeniyle nesli tehdit altında olan bu tür, ekosistemde üst düzey yırtıcı olarak önemli bir rol üstlenir.

İguanalar

İguanalar, genellikle ağaçlık alanlarda yaşayan ve otçul beslenme alışkanlığına sahip sürüngenlerdir. Uzun kuyrukları ve güçlü pençeleri sayesinde ağaçlara kolayca tırmanabilirler. Güneşlenmeyi seven bu canlılar, vücut sıcaklıklarını dengelemek için uzun süre hareketsiz kalabilir. Tropik bölgelerde yaygın olarak görülürler.

Skinkler

Skinkler, parlak pulları ve pürüzsüz vücut yapılarıyla tanınan kertenkele türlerindendir. Çoğu tür küçük ve çeviktir. Bazı skink türlerinde bacaklar oldukça küçülmüş ya da neredeyse tamamen kaybolmuştur. Toprak üzerinde ve yer altına yakın alanlarda yaşamayı tercih ederler ve böceklerle beslenirler.

Kertenkele Benzeri Sürüngenler (Helodermalar)

Helodermalar, dünyadaki nadir zehirli kertenkele türleri arasında yer alır. Kalın gövdeleri ve yavaş hareketleriyle bilinirler. Zehirlerini dişlerinden salgılarlar ve genellikle savunma amaçlı kullanırlar. Kuzey ve Orta Amerika’da yaşayan bu türler, sürüngenler arasında oldukça dikkat çekicidir.

Kaymanlar

Kaymanlar, timsahgiller ailesine ait olup daha çok Orta ve Güney Amerika’da yaşayan sürüngenlerdir. Timsahlara benzer görünümleri vardır ancak genellikle daha küçük boyutludurlar. Tatlı su habitatlarında yaşarlar ve balıklarla beslenirler. Nehir ekosistemlerinde avcı rolü üstlenirler.

Sürüngenlerin Yaşam Alanları

Sürüngenler, farklı iklim koşullarına uyum sağlayabilen canlılardır. Çöllerde sıcaklığa dayanıklı türler yaşarken, tropik ormanlarda nemli ortama uyum sağlamış sürüngenler bulunur. Bataklıklar, nehir kıyıları ve okyanuslar da bazı sürüngen türleri için ideal yaşam alanlarıdır.

Sürüngenlerin Ekosistemdeki Önemi

Sürüngenler, ekosistemde doğal dengenin korunmasına katkı sağlar. Böcek ve kemirgen popülasyonlarını kontrol altında tutarak tarım alanları için dolaylı fayda sağlarlar. Aynı zamanda daha büyük yırtıcı hayvanlar için önemli bir besin kaynağıdırlar.

Bu konuya ilgi duyan kullanıcıların arama davranışları incelendiğinde, çoğunlukla üç temel motivasyon öne çıkmaktadır: akademik ve bilimsel bilgiye ulaşma isteği, doğa gözlemciliği ve kuş fotoğrafçılığına duyulan merak ya da günlük yaşamda karşılaşılan bir yırtıcı kuş türünü doğru şekilde tanımlama ihtiyacı. Bunun yanında, “Türkiye’de hangi yırtıcı kuşlar yaşar?”, “Yırtıcı kuşlar ne kadar yaşar?” veya “En tehlikeli yırtıcı kuş hangisidir?” gibi sorular da sıkça araştırılmaktadır.

Bu kapsamlı blog yazısında; yırtıcı kuşların biyolojik sınıflandırmalarından avlanma stratejilerine, en tehlikeli türlerinden yaşam alanlarına kadar merak edilen tüm başlıkları, hem teknik hem de pratik bir bakış açısıyla detaylı biçimde ele alacağız.

Yırtıcı Kuşlar

“Yırtıcı kuşlar” terimi, biyolojik açıdan tek bir takımı ifade etmekten ziyade, benzer yaşam ve avlanma stratejileri geliştirmiş farklı kuş gruplarını kapsar. Genel olarak gündüz yırtıcıları (Falconiformes ve Accipitriformes) ile gece yırtıcıları (Strigiformes) olmak üzere iki ana gruba ayrılırlar. Evrimsel süreç boyunca bu kuşlar, avlarını etkisiz hâle getirmek için son derece gelişmiş fiziksel ve duyusal özellikler kazanmıştır.

Profesyonel bir bakış açısıyla değerlendirildiğinde, yırtıcı kuşların yalnızca avcı olmadıkları açıkça görülür. Aynı zamanda çevredeki leşleri temizleyen, zayıf ve hasta bireyleri avlayarak popülasyon sağlığını koruyan doğal denetleyiciler olarak ekosistemde hayati bir görev üstlenirler.

Geçtiğimiz yıl Bolu çevresinde gerçekleştirilen bir saha gözlemi sırasında, bir kaya kartalının termal hava akımlarını kullanarak dakikalar boyunca neredeyse hiç kanat çırpmadan süzüldüğüne tanık olunmuştur. Bu gözlem, yırtıcı kuşların yalnızca fiziksel güçleriyle değil; aerodinamik prensipleri ne denli verimli kullandıklarıyla da dikkat çektiklerinin somut bir göstergesidir. Havada uzun süre asılı kalabilme yetenekleri, avlarını tespit etmede onlara büyük bir stratejik avantaj sağlar. Gökyüzünün bu hâkimleri, ekolojik piramidin zirvesinde yer alarak alt basamaklardaki türlerin kontrolsüz biçimde çoğalmasını engeller.

Yırtıcı Kuş Nedir?

Yırtıcı kuşlar; etçil beslenen, avlarını yakalamak için özel olarak evrimleşmiş kuş türleridir. Genellikle güçlü pençelere, kıvrık ve keskin gagalara sahiptirler. Gözleri son derece gelişmiştir ve çok uzak mesafelerdeki hareketleri bile net şekilde algılayabilirler.

Yırtıcı Kuşların Genel Özellikleri

Keskin ve kancalı gaga yapısı

Güçlü ve kavrayıcı pençeler

Üstün görme yeteneği

Hızlı ve çevik uçuş kabiliyeti

Etçil (karnivor) beslenme

Ekosistemde denge sağlayıcı rol

Yırtıcı Kuşlar Nasıl Avlanır?

Yırtıcı kuşlar türlerine göre farklı avlanma teknikleri kullanır. Kartallar yüksekten süzülerek ani dalışlar yapar, doğanlar havada avını yakalar, baykuşlar ise gece sessiz uçuşlarıyla avlarını fark ettirmeden etkisiz hâle getirir.

En Tehlikeli Yırtıcı Kuş Türleri

Harpia Kartalı

Harpy kartalı, Orta ve Güney Amerika’nın sık yağmur ormanlarında yaşayan, fiziksel gücüyle efsaneleşmiş bir yırtıcıdır. Kalın bacakları ve ayı pençesini andıran devasa ayakları sayesinde maymunlar, tembel hayvanlar ve büyük kemirgenler gibi avları kolaylıkla kavrayabilir. Orman içinde sessizce süzülen bu kartal, ani saldırılarıyla avına kaçma şansı tanımaz. Bölgesine son derece bağlıdır ve yuvasına yaklaşan her canlıyı potansiyel tehdit olarak görür.

Filipin Kartalı

Filipinler’e özgü bu dev kartal, dünyanın en nadir ve en güçlü yırtıcı kuşlarından biridir. Uzun kanatları ve iri gövdesi, onu orman ekosisteminin mutlak hâkimi hâline getirir. Ağaç tepelerinde yaşayan yılanlar, büyük kertenkeleler ve memeliler ana avları arasındadır. Sessiz uçuşu ve sabırlı bekleyişi, avını fark ettirmeden yakalamasını sağlar.

Altın Kartal

Altın kartal, kuzey yarımkürenin dağlık ve açık arazilerinde yaşayan son derece agresif bir avcıdır. Yüksekten süzülerek yaptığı ani dalışlarda inanılmaz hızlara ulaşabilir. Tavşan, tilki ve genç geyikler dâhil olmak üzere kendisinden büyük avlara saldırabildiği bilinmektedir. Gücü ve cesareti nedeniyle tarih boyunca birçok kültürde kudretin sembolü olmuştur.

Gökdoğan

Gökdoğan, yeryüzünün bilinen en hızlı canlısıdır. Avına yukarıdan kilitlenir ve saatte 300 kilometreyi aşan bir hızla dalışa geçer. Bu çarpışma çoğu zaman av için anında ölümcül olur. Şehirlerde gökdelenleri uçurum gibi kullanabilmesi, onun ne kadar uyumlu ve tehlikeli bir avcı olduğunu gösterir.

Taçlı Kartal

Afrika ormanlarının en korkulan yırtıcılarından biri olan taçlı kartal, sessizliği ve ani saldırılarıyla bilinir. Küçük antiloplar, maymunlar ve büyük kuşlar bu kartalın hedefleri arasındadır. Avını genellikle ağaçlar arasından fırlayarak yakalar ve güçlü pençeleriyle etkisiz hâle getirir.

Kaya Kartalı

Kaya kartalı, geniş bozkırlar ve kayalık bölgelerde yaşayan sert mizaçlı bir yırtıcıdır. Bölgesini kararlılıkla savunur ve rakiplerini acımasızca uzaklaştırır. Orta büyüklükteki memeliler ve kuşlar ana besin kaynaklarıdır.

Kara Akbaba

Her ne kadar leşçil olarak tanınsa da, kara akbaba fiziksel gücü ve baskın yapısıyla son derece ürkütücü bir kuştur. Büyük karkaslar üzerinde diğer hayvanları uzaklaştırabilir. Güçlü gagası sayesinde en sert dokuları bile kolayca parçalayabilir.

Balık Kartalı

Balık kartalı, su yüzeyine yaptığı ani ve dik dalışlarla tanınır. Pençelerindeki özel pürüzlü yapı, kaygan balıkları bile sıkıca kavramasını sağlar. Avlanma sırasında sergilediği hız ve isabet oranı onu etkileyici bir yırtıcı hâline getirir.

Kızıl Kuyruklu Şahin

Kızıl kuyruklu şahin, Kuzey Amerika’nın en yaygın ve uyumlu yırtıcı kuşlarından biridir. Açık arazilerde yüksek bir noktadan sabırla avını gözlemler. Kemirgenler ve küçük kuşlar üzerinde büyük baskı kurar.

Puhu – Büyük Boynuzlu Baykuş

Puhu, dünyanın en büyük ve en tehlikeli baykuş türlerinden biridir. Geceleri sessizce uçar, parlak gözleriyle avını karanlıkta bile kusursuz şekilde tespit eder. Tavşanlar, kirpiler ve hatta küçük tilkiler bile bu baykuşun avı olabilir. Gücü sayesinde kendisinden büyük hayvanlara saldırmaktan çekinmez.

Yırtıcı Kuşlar Ne ile Beslenir?

Yırtıcı kuşların beslenme şekli türlerine göre değişiklik gösterir. Genel olarak;

• Küçük memeliler
• Kuşlar
• Balıklar
• Sürüngenler
• Böcekler
• Leş (akbabalar)

ile beslenirler.

Yırtıcı Kuşların Yaşam Alanları

Yırtıcı kuşlar dünyanın hemen her bölgesinde yaşayabilir:

• Dağlar ve kayalık alanlar
• Ormanlar
• Sulak alanlar ve nehir kıyıları
• Çöller
• Açık bozkırlar
• Her tür, avlanma biçimine uygun yaşam alanlarını tercih eder.

Yırtıcı Kuşların Ekosistemdeki Önemi

Yırtıcı kuşlar, av popülasyonlarını kontrol ederek ekosistemin dengesini korur. Zayıf ve hasta hayvanları avlayarak doğal seçilime katkı sağlarlar.

İzmir, yalnızca denizi ve güneşiyle değil, aynı zamanda kalabalıktan uzak saklı koylarıyla da büyülüyor. Eğer gürültüden uzaklaşıp doğayla baş başa kalmak istiyorsanız, bu rehber tam size göre. İşte İzmir çevresinde keşfedilmeyi bekleyen en güzel koylar…

1. Delikli Koy – Alaçatı

📍 Konum: Alaçatı ile Ovacık arasında
Bembeyaz kayalıkların arasında saklanan Delikli Koy, turkuaz rengi denizi ve doğal kaya köprüleriyle fotoğraf tutkunlarının gözdesi. Burada tesis bulunmadığı için yanınıza şemsiye, su ve atıştırmalık almayı unutmayın.

💡 İpucu: Gün batımı saatlerinde kaya kemerinden geçen ışıkla muhteşem kareler yakalayabilirsiniz.

2. Sazlıca Koyu – Foça

📍 Konum: Eski Foça ile Yeni Foça arasında
Sakin denizi ve taşlık plajıyla bilinen Sazlıca Koyu, hem kamp hem de günübirlik deniz keyfi için ideal. Kamp yapacaksanız, sahilde gece yıldızları izlemek eşsiz bir deneyim.

💡 İpucu: Sabah erken saatlerde deniz adeta bir ayna gibi durgun olur.

3. Küçükbahçe Koyu – Karaburun

📍 Konum: Karaburun yarımadasının doğusunda
Küçükbahçe, dalış severlerin uğrak noktası. Berrak suyu ve zengin deniz altı yaşamıyla keşfe açık bir dünya sunuyor. Etrafında balık restoranları da mevcut.

💡 İpucu: Yaz sezonunda bile fazla kalabalık olmaz; ama deniz ayakkabısı almanızı tavsiye ederim.

4. Akvaryum Koyu – Mordoğan

📍 Konum: Mordoğan merkezine yaklaşık 5 km
Adını, denizinin cam gibi berraklığından alıyor. Küçük ve korunaklı bir koy olduğu için rüzgârlı havalarda bile yüzmek mümkün.

💡 İpucu: Yanınıza şnorkel alın; su altındaki balık sürüleri büyüleyici.

5. Ayıbalığı Koyu – Karaburun

📍 Konum: Karaburun merkezinden 10 km uzaklıkta
Mitolojik hikâyelere konu olan Ayıbalığı Koyu, hem yüzme hem de tekne turlarıyla keşfedilebiliyor. Etrafındaki küçük mağaralar ise macera severler için biçilmiş kaftan.

💡 İpucu: Sabah erken saatlerde sessizlik eşliğinde yüzmek, buranın en keyifli anı.

Şehirden Uzaklaş, Doğaya Yakın Ol

İzmir’in saklı koyları, huzur arayanlar için adeta birer kaçış noktası. Bu koyların çoğu bakir olduğu için yanınızda mutlaka kendi ihtiyaçlarınızı götürün ve doğayı korumayı unutmayın.

📌 Bonus: Yolculuğa çıkmadan önce koyların güncel ulaşım durumunu kontrol edin; bazı yollar yazın bile stabilize olabiliyor.

Peki dünyadaki pembe göller neden bu renge sahiptir? Gelin beraber dünya üzerindeki bu göllerin nerede olduklarına bakalım.

• Senegal Retba Gölü: Afrika’nın Senegal ülkesinde yer alan Retba Gölü, bizlere büyüleyici bir görüntü sunmaktadır. Bu pembe rengin arkasında yüksek tuz içeriği yatmaktadır. Gölün tuzluluk seviyesi oldukça yüksek olduğundan, içerisinde yaşayan mikroskobik tuz solucanları sayesinde göl pembe renge bürünür. Bu solucanlar, güneş ışığına karşı kendilerini korumak için kırmızı renkte pigment üretirler ve bu da göle pembe rengini verir.

• Avustralya Hillier Gölü: Avustralya’nın batısındaki Recherche Archipelago’da yer alan Hillier Gölü, inanılması güç bir renge sahiptir. Bu gölün rengi, yine mikroskobik organizmaların etkisiyle oluşur. Ancak buradaki ana etken, “Dunaliella Salina” adı verilen tuzlu su mikroorganizmalarıdır. Bu mikroorganizmalar, gölün yüzeyinde birikirken pembe renkli bir pigment üretirler.

• İspanya Torrevieja Gölü: İspanya’nın Torrevieja şehri yakınlarında yer alan Torrevieja Gölü de pembe renge sahip göllerden biridir. Bu gölün pembe rengi, yüksek tuz içeriği ve yine tuzlu su mikroorganizmaları tarafından üretilen pigmentlerle oluşur. Ayrıca, gölde yapılan tuz üretimi de gölün rengini etkileyebilir.

Pembe göller, doğanın bize sunmuş olduğu etkileyici güzelliklerden sadece birkaçıdır. Bu göllerin sıra dışı renkleri, mikroorganizmaların yaşam döngüleri ve kimyasal içerikleri ile yakından ilişkilidir. Göl sularının tuzlu olması, mikroorganizmaların pigment üretimi ve güneş ışığıyla etkileşimi, pembe renkli bu doğal oluşumları ortaya çıkarır.

Blue Health Project tarafından 2016-2020 yılları arasında yapılan araştırma sonuçlarına göre; beynimizin su görmeye ihtiyacı olduğunu biliyor muydunuz?

Proje, 30 dakika boyunca suyu görebileceğiniz bir yerde bulunmanın ruh halinizi değiştirdiğini kanıtlamış. Ayrıca su kenarında olmak tansiyonunuz ve nabzınızı normale getirmek gibi fiziksel olarak durumunuzu da iyileştiriyor.  Tüm hormonlarımızın kilit unsuru olan su, ruh sağlığımızın da sağlıklı olmasını sağlar. Stres, gerginlik ve depresyonun etkilerini azaltmaya da yardımcı olur. Uyku kalitesini arttırır. Psikolojik olarak kendini güvende hisseden kişiler gününü daha verimli geçirir. Bedene enerji sağlayan su, kişinin algılarını açar. Ayrıca yorgunluğun giderilmesine yardımcı olur.

Ülkemizin doğa harikalarından olan Yedigöller Milli Parkı, huzuru bulacağınız, tüm stresten uzaklaşacağınız bir cennet adeta. Rengarenk bitkilere ve yüzlerce canlı türüne ev sahipliği yapmaktadır. Güneşin batışını izleyip, geceleri yıldızları sayıp sessizliğin tadına varacaksınız. 

Kuruluş: 1965-Milli Park

Alan:  2.020 Hektar

Konum: Batı Karadeniz-Bolu

• Alanda heyelan sonucunda yedi göl oluşmuştur, adını buradan almaktadır. Bu göller; Nazlıgöl, Kurugöl, İncegöl, Sazlıgöl, Deringöl, Büyükgöl ve Seringöl’dür.
• Ülkemizde ilk kültür alabalığı üretme istasyonu, 1969 yılında Yedigöller Milli Parkı’nda kurulmuştur.

• Yedigöller Milli Parkı, 200’ün üzerinde bitki; 100’ün üzerinde ise kuş türüne ev sahipliği yapmaktadır. Bu yüzden park, doğa cenneti konumundadır.
• Bolu şehir merkezine 42 km, Mengen ilçesine ise 30 km uzaklıktadır.

• Çadır ve karavanla kamp yapmak mümkündür, ayrıca Bungalov evler de mevcuttur. 
• Milli Park içerisinde bir adet büfe dışında alışveriş yapılabilecek tesis bulunmamaktadır. Büfe içerisinde ise su, meyve suyu, gazlı içecekler ve tost dışında bir şey yoktur.

• Yedigöller’e toplu ulaşım söz konusu değildir. Bu nedenle özel araçla yada tur otobüsleriyle gitmek gerekir.
•  Batı Karadeniz iklimini yaşayan Yedigöller’de ilkbaharlar serin yazlar sıcak, sonbahar ılık kışlar ise soğuktur. En soğuk ay Ocak en sıcak ay ise Temmuz’dur. Yıllık yağış ortalaması 630mm olan Yedigöller’in misafirlerini yoğunlukla ağırladığı aylar Nisan-Kasım aralığıdır.

YEDİGÖLLER HAKKINDA

• BÜYÜKGÖL: Milli parkın en büyük gölüdür. Yaklaşık 25.000 metrekare alana sahiptir. En derin noktası ise 16 metredir.
• SERİNGÖL:  1.800 metrekare büyüklüktedir.
• DERİNGÖL: Derinliği birçok noktada 10 metreyi bulan göl 15.000 metrekare olmakla birlikte Büyükgöl’e bağlıdır.

• İNCEGÖL: Uzun ve ince yapısından dolayı bu ismi almıştır. 1.000 metrekare genişliğindedir.
• SAZLIGÖL: Sazlıklardan oluşan göl 6.000 metrekare genişliğe sahiptir.
• NAZLIGÖL: 16.000 metrekare genişliğe sahip olan göl dibinden sızdırdığı suyun yüzeye çıkarak şelale oluşturmasından dolayı aynı zamanda Şelale Gölü ismi ile de anılmaktadır.

• KURUGÖL: Yılın bir çok ayında kuru olduğu için fiziki yapısından dolayı bu isimle anılmaktadır. 150 metrekare genişliğinde olan göl yılın belli aylarında su ile dolmaktadır.
• KAPANKAYA TEPESİ: Tepenin seyir bölümüne çıkıldığı vakit bölgedeki gölleri ve beraberindeki eşsiz güzellikleri görmek mümkündür. Yol üzerinde ise ayrıca Anıt ağacının konumunu tarif eden bir tabela ve Pisagor ağacı bulunmaktadır. Tabela, takip edildiğinde ise Anıt ağacı ile birlikte Geyik üretim alanını, gülen kayaları, şelaleleri ve dilek çeşmesini de görebilirsiniz.
• GEYİK ÇİFTLİĞİ:  Milli parktaki geyiklerin neslinin yok olma tehlikesi ile karşı karşıya kalınması sonucunda geyikler koruma altına alınarak söz konusu çiftlik kurulmuştur.

• Karagöl, Artvin

• Kelebekler Vadisi, Muğla

• Gökpınar Gölü, Sivas

• Kapadokya, Nevşehir

• Kaçkar Dağları, Rize, Artvin

• Pamukkale, Denizli

• Uzungöl, Trabzon

• Ölüdeniz, Muğla

• Yedigöller Milli Parkı, Bolu

Ülkemizin her zerresi ayrı güzel, sizlerin de beğendiği yerler varsa eğer, yoruma bırakabilirsiniz 🙂

Şimdi ise paylaşılan bu görüntüleri sizlerle paylaşıyoruz..

Malatya Ekstrem Dağcılık ve Doğa Sporları tarafından organize edilen Levent Vadisi Doğa Sporları Festivaline katılan Samuel Volery, Levent Vadisi’nin bir ucundan diğer ucuna çekilen tam tamına 1200 metre uzunluğunda ve yerden yaklaşık 250 metre yüksekliğinde olan ipi, 1 saat 14 dakika da yürüyerek geçmeyi başardı. Ve bununla birlikte Dünya’da bir ilki gerçekleştirdi..