“Ebe Göbek Kordonumu Kesmek İçin Dişlerini Kullanmak Zorundaydı”
‘MUCİZELER GEMİSİ’
Neredeyse 70 yıl önce, bir ABD ticaret gemisi Kuzey Kore limanından tek seferde 14.000’den fazla mülteci aldı. Şimdi size bu gemi yolculuğundaki bazı kişilerin hikayesini anlatacağım. 1950 yılı, Noeldi ve sıradan olmayan bir doğum gerçekleşti. Anne, bir ABD tüccar deniz gemisine sıkışmış ve Çin ordusunun ilerleyen silahlarından kaçan 14.000 Kuzey Koreli mülteciden biriydi. Gemide durmak için yeterli yer ve fazla tıbbi ekipman da yoktu. “Ebe göbek kordonumu kesmek için dişlerini kullanmak zorundaydı” diyor Lee Gyong yaklaşık 69 yıl sonra. “İnsanlar ölmediğim ve doğduğum gerçeğinin bir Noel mucizesi olduğunu söyledi.” Bay Lee, o kış SS Meredith Zaferi’nde Kore Savaşı’nın en karanlık günlerinde doğan beşinci bebekti. Meredith Zafer’in üç günlük yolculuğu, mevcut Güney Kore Başkanı Moon Jae-in’in ebeveynleri de dahil olmak üzere binlerce hayat kurtardı. Ayrıca kargo yük gemisine bir takma ad kazandı: ‘Mucizeler Gemisi’
TAHLİYE
Aralık 1950’de Kuzey Kore’nin Hungnam limanında yaklaşık 100 bin BM askeri tuzağa düşürüldü. Çin güçleri tarafından Chosin Savaşı olarak bilinen savaşta bunalmışlardı ve dağlardan canlı halde kurtuldukları için şanslıydılar. Neredeyse dört katı büyüklüğünde bir ordu ile karşı karşıya kalmışlardı. Ama şimdi güvenliğe ulaşmanın tek bir yolu vardı: deniz yolu. Bunu yapmak için çok az zamanları vardı: Çinliler yaklaşıyorlardı. Ancak birlikler yalnız değildi. Binlerce Kuzey Koreli mülteci de donma plajına kaçmıştı. Birçoğu, kurtarılma umuduyla küçük çocuklarla birlikte derin karda kilometrelerce yürüdü. Soğuk, bitkin ve çaresizdiler.SS Meredith Zaferi dahil olmak üzere yaklaşık 100 ABD gemisi, askerleri, malzemeleri ve mühimmatı almak ve onları Busan ve Geoje Adası’nın Güney Kore limanlarına götürmek için Hungnam’a yelken açmıştı.Mültecileri kurtarmak hiçbir zaman planın bir parçası olmamıştı.
ABD Deniz Piyadeleri’nden Albay Edward Forney, misyonun bir parçası haline getirmek için başkalarıyla birlikte çalıştı. Torunu Ned Seul’de yaşıyor. “Bir savaş kazanmak istiyorsan, işin sivilleri kurtarmak değil, kurtarmak güzeldir, ama önce ordu gelir.” “Bir şekilde oldu,” diye açıklıyor. “Hungnam’daki bu adamlar daha iyi meleklerini dinlediler ve söylemek istediğim şey, doğru nedenlerle, çok zor bir durumda doğru şeydi.” Herkesin gemilere binmesi birkaç gün sürdü. Mülteciler kıyı şeridinde bir araya gelerek sıralarını beklediler ve umut ettiler. Bunların arasında annesi ile birlikte 17 yaşında bir Han Bo-bae vardı. “Yaşa ya da öl durumuydu” diyor. “Bu gemiye binmemiz gerekenden başka bir şey düşünmedik, yoksa öleceğiz. “Nereye gittiğini bilmiyorduk, ama önemli değildi. Gemiye binersek yaşayabileceğimizi biliyorduk.”
Han Bo-bae küçük bir geminin güvertesinde ortaya çıktı. Annesi bir battaniye getirmeyi başarmıştı. “Annem, küçük kız kardeşim ve ben bir araya geldik. Gemide bir sürü insan vardı. Hepimiz sıkıştık. “Dalgalar üzerimde duş alacaktı ve annem boğulup deniz ruhları olacağımızdan endişeliydi.” Gemilerde kimse ölmedi. Bu tehlikeli yolculuğu Güney Kore’ye yapan yarısı mülteci, yarısı asker toprağa canlı ulaştı. Amerikan tarihinde savaş koşullarında sivillerin deniz yoluyla taşınan en büyük askeri tahliyesiydi. Ve SS Meredith Zaferi Geoje ada limanına doğru yola çıkarken, gemide beş yeni can vardı.ABD’li mürettebat Kore isimleri bilmiyordu, bu yüzden bebeklerin her birine Kimchi adını verdiler. Bay Lee Kimchi’nin 5 numarasıydı.
“İlk başta gerçekten beğenmedim. Çünkü Kimchi 5? Kendi adım var. Ama derinden düşündüğümde, aldırmadım ve şimdi beni adlandıran kişiye teşekkür ediyorum.”Bay Lee, Meredith Zaferinin yaklaşık 70 yıl içinde bulunduğu Geoje adasında yaşıyor. Veteriner oldu ve üzerinde Kimchi 5 adında bir kartvizit var.Hungnam tahliyesinin hikayesini canlı tutmaya yardımcı oluyor ve annesinin doğumuna yardımcı olanlar dahil olmak üzere Meredith Zafer’in eski mürettebat üyelerinden bazılarıyla tanıştı.Bir gün Geoje limanındaki gemilere bir anıt yaratmayı umuyor.Kimchi 2, 3 veya 4 sayılarına ne olduğunu kimse bilmiyor. Ancak gemide doğan ilk bebeğin ebeveynleri, daha iyi Sohn Yang-young olarak bilinen Kimchi 1, Hungnam’da tüm hayatlarını rahatsız edecek yüreksiz bir karar verdi. Mültecilerin çoğu sadece birkaç gün, belki de en fazla birkaç hafta sonra gideceklerini düşündüler. Plan her zaman geri dönmekti. Ama hiçbiri olmadı. Sohn Yang-young’ın ebeveynlerinin o sırada iki çocuğu daha vardı. 9 yaşında Taeyoung ve 5 yaşında Youngok. Acı soğuktu. Liman kaos içindeydi. Bay Sohn’un babası ağır hamile karısına baktı ve gemiye binmesi gerektiğini biliyordu. Diğer iki çocuğunu amcalarıyla birlikte bırakmaya karar verdi ve yakında Kuzey Kore’ye döneceğine dair güvence verdi. Bir daha birbirlerini görmediler. Çatışma durduğunda ve ateşkes imzalandığında bile yarımada bölündü. İki Koreli resmen hala savaşta. Bay Sohn’un annesi yıllarca kocasına çocukları için geri dönmesi için yalvardı ve yine de imkansızı sorduğunu biliyordu. Her sabah bir kase kutsal su ve pilav alıp, kayıp çocukları için bir teklif olarak önlerinde dua ederdi. “Bölünmüş bir ailenin taşıdığı üzüntünün ve acının kanıtıyım” diyor Bay Sohn. “Ailem parçalanmıştı. Şimdi kendi çocuklarım ve torunlarım var ve her gün çocuklarım durumunu eve işten döndüğümde kontrol ediyorum.” “Hala bir bebeğin ailesiyle birlikte kalma şansını nasıl bulduğumu anlayabiliyorum aynı rahimden çıkan diğer bebekler de onlardan ayrılıp çok şey yaşadı. “Annelerinin ve babalarının geri dönmesini ummak için beklemiş olmalılar.” Bay Sohn, Uluslararası Kızıl Haç aracılığıyla kardeşi ve kız kardeşini Kuzey Kore’nin izin verdiği ayrılan ailelerin nadir toplantılarının bir parçası olarak görmek için başvurdu. Yarımadanın onları tekrar görebileceği ümidiyle birleştirilmesini istediğini söylerken gözyaşlarını tutamaz. “Hayatta olduğum sürece onları bulmak için çabalayacağım” diyor. El yazısı notu iliştirilmiş bir bebek olarak bize resmini gösteriyor. Babasının notu “Büyük kardeşin Taeyoung ile tanışana kadar bu fotoğrafa iyi bak.”
Güney Kore ve dünyada yaşayan bir milyon Hungnam tahliyesinin soyundan geldiği düşünülmektedir. Bu bir hayatta kalma hikayesi. Ama geride kalanlar için de derin bir üzüntü var. Amerikalılar Noel arifesinde son kez Hungnam’dan uzaklaştıkça, Arka Amiral James Doyle dürbünlerine baktı. Tahliyeyi belgelemek için bir kitap yazan Ned Forney, “Kıyıda en az ABD’nin kurtardığı kadar mülteci gördüm” diyor. Ancak ABD bunun başka seçeneği olmadığını söyledi. Çin ordusunun kalan mal veya varlıkları almamasını sağlamak için limanı havaya uçurmak zorunda kaldı. Han Bo-bae gemisinin güvertesinden izledi ve limanı “ateş denizi” olarak nitelendirdi. Patlamalardan kısa süre sonra Çin ordusu şehre sızdı. “Hala birçoğu limanda bekliyordu. Birçoğu gemiye ulaşamadı,” diyor. “Hala birçok bekleyiş vardı ve onlar ölmüş olmalılar. Kalbimi, topçular, bombalar incitiyor. Savaş olmamalı. Savaş olmamalı.”
Bay Sohn ailesinin hala hayatta olduğunu umuyor. Sonuçta, kendisi Mucizeler Gemisinden geldi. Şimdi sadece bir tane daha istiyor ve bu mesajı kardeşi ve kız kardeşi için alıyor.”Ebeveynlerimiz hayatta oldukları her gün seni özlediler. Şimdi cennette olmalarına rağmen hala seni aradıklarına inanıyorum.Umarım rüyamız çok yakın bir gelecekte gerçekleşir. Umarım.”
